Μου προκαλείται λύπη αλλά και αγανάκτηση, όταν βλέπω ανθρώπους στενόμυαλους, κολλημένους σε απόψεις που υιοθέτησαν χωρίς καν να τις σκεφτούν πολλές φορές, επειδή αυτές υποστηρίζονται από την κοινωνική πλειοψηφία ή από υπηρετούντες την πολιτική ή τη θρησκεία. Χθες το βράδυ τυχαία έπεσα πάνω στην εκπομπή Μαύρο - Άσπρο της ΕΤ3, που είχε θέμα “Γάμος ομοφυλοφίλων. Υπέρ ή κατά”. Δυστυχώς, παρακολούθησα μόνο το τελευταίο μισάωρο της εκπομπής και μόνο γι’ αυτό μπορώ να μιλήσω. Το πάνελ, όσο μπόρεσα να διακρίνω, αποτελούσαν η κ. Παπαζήση, ο κ. Χατζητρύφων, ο κ. Βαλλιανάτος, ο κ. Κουράκης, ένας ιερέας, ενώ υπήρχε και κοινό.
Η παρουσιάστρια, κ. Αυγέρη, ήταν σχεδόν άψογη, κράτησε τις ισορροπίες, δεν έδειξε ίχνος προκατάληψης και πρόσεχε το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσε.
Δυστυχώς, ο συνάδελφός της συμπαρουσιαστής δεν είχε τέτοιες ευαισθησίες. Ήταν προφανές ότι δεν του άρεσε το θέμα. Η αίσθηση που μου δημιούργησε ήταν ότι δεν του άρεσαν ούτε οι ομοφυλόφιλοι. Άλλωστε, χαρακτήριζε τις ετεροφυλοφιλικές σχέσεις “φυσιολογικές” (σε αντίθεση, προφανώς, με τις ομοφυλοφιλικές). Μάλιστα, κάποια στιγμή παρατήρησε πως “ευτυχώς η εκπομπή είναι πολύ αργά και δεν τη βλέπουν ανήλικοι”! Δυστυχώς, δεν ήταν αμερόληπτος, όπως θα όφειλε, για να μη μιλήσω για την ασχετοσύνη του και την έλλειψη παιδείας, ευγένειας και λεπτότητας. Φυσικά, το ότι δουλεύει σε κρατικό μέσο ενημέρωσης και πληρώνεται από τους φόρους που πληρώνουν και οι ομοφυλόφιλοι δεν τον απασχόλησε καθόλου. (Ξέρω πως είναι φτηνή η σκέψη μου αυτή και μου δημιουργήθηκε όταν κάποια στιγμή με εκνεύρισε αρκετά, αλλά άνθρωπος είμαι κι εγώ και εκνευρίζομαι).
Ξαναγυρίζω όμως από εκεί που ξεκίνησα. Λίγο πριν το τέλος της εκπομπής πήρε το λόγο ένας κύριος γύρω στα 35 (με κάθε επιφύλαξη, γιατί δεν έχω μεγάλο ταλέντο στο να μαντεύω ηλικίες). Ο κύριος αυτός μίλησε για ανωμαλία, φυσικά ο γάμος ή το σύμφωνο συμβίωσης ήταν κάτι αδιανόητο γι’ αυτόν, εξέφρασε απόψεις του στυλ δε φτάνει που σας επιτρέπουμε να ζείτε και σας ανεχόμαστε, μου θέλετε και γάμο και έμπλεξε τον ελληνισμό με το χριστιανισμό και την ορθοδοξία (η γνωστή ελληνοχριστιανική παράδοση).
Εκεί πραγματικά λυπήθηκα.
Λυπήθηκα για τις ρατσιστικές απόψεις του, επειδή πίστευα πως η σημερινή γενιά των 35άρηδων είναι ανοιχτόμυαλη, πιο προχωρημένη από κάθε άλλη, τουλάχιστον σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κοινωνικών αποκλεισμών κλπ.
Λυπήθηκα για τη σύγχυση που του δημιούργησε το εκπαιδευτικό μας σύστημα: ελληνοχριστιανική παράδοση, ελληνορθόδοξος πολιτισμός. Αλήθεια, ξέρει ποια ήταν τα χαρακτηριστικά του ελληνικού πολιτισμού και τι διδάσκει ο χριστιανισμός; Σίγουρα όχι. Τουλάχιστον για το χριστιανισμό είναι σίγουρο πως δεν ξέρει τι πρεσβεύει, γιατί φάνηκε πως αγνοεί το πιο βασικό: την αγάπη για τον πλησίον. Ρατσιστικές απόψεις δε δικαιολογείται να ακούγονται από χείλη ανθρώπων που υπηρετούν ή πιστεύουν στο χριστιανισμό, γιατί έτσι δείχνουν πως παραβαίνουν την πιο σημαντική παραίνεση-διδαχή του Χριστιανισμού, την αγάπη για τον πλησίον, και ξεχνούν πως ο Θεός των χριστιανών είναι Θεός της αγάπης. Τουλάχιστον, αυτά μας μάθαιναν εμάς, όταν πηγαίναμε στο σχολείο.
Λυπήθηκα που το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν είναι στραμμένο στον 21ο αιώνα, δεν στοχεύει στη διάπλαση πεπαιδευμένων ανθρώπων με κριτική ικανότητα, με ανοχή σε οτιδήποτε μη συνηθισμένο, με διαλλακτική διάθεση, με σεβασμό στο συνάνθρωπο, στις αξίες και αρχές της ισότητας και της ισονομίας, με βλέμμα στραμμένο όχι μόνο στο μικροπολιτισμό μας αλλά και στον παγκόσμιο πολιτισμό, που είναι πια πραγματικότητα.
Λυπήθηκα, τελικά, γιατί αυτός ο κύριος δεν είναι μόνος του, αλλά καθημερινά διαπιστώνω πως υπάρχουν πολλοί σαν κι αυτόν, νέοι άνθρωποι, με τις ίδιες πεποιθήσεις και απόψεις. Έτσι, η κοινωνία μας αντί να πηγαίνει μπροστά γυρίζει προς το μεσαίωνα.
Τις απόψεις του ιερέα δε θα τις σχολιάσω, γιατί ανατράφηκε σε άλλες εποχές, με άλλες ιδέες, πολύ μακριά από τις σημερινές εξελίξεις.
Με το τέλος της εκπομπής τα συναισθήματά μου ήταν ανάμικτα. Από τη μια αισθανόμουν απογοήτευση για τις απόψεις μιας μερίδας, μικρής ή μεγάλης - δεν ξέρω, και από την άλλη αισθανόμουν ανακούφιση, επειδή υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται για όλους εμάς, για μια κοινωνία στην οποία θα εφαρμόζεται η ισότητα, η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελευθερία σκέψης-έκφρασης-πράξης.
Και ενώ η θεματολογία των δελτίων ειδήσεων της πλειονότητας των καναλιών εξαντλείται στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ και το αν θα ασκηθεί βέτο από την Ελλάδα, υπάρχουν και άλλα “φλέγοντα ζητήματα” που απασχολούν τους δημοσιογράφους και, αναγκαστικά, κι εμάς. Άκουσα πριν λίγο για τις αντιδράσεις που προκαλεί η θέσπιση του Συμφώνου Συμβίωσης “στην Ευρώπη” (όπου Ευρώπη, βλέπε Πολωνία).
