Έλεος πια με τους λόγους μίσους που ακούγονται τις τελευταίες ημέρες από την πλειοψηφία των ιερέων που εμφανίζονται στα παράθυρα ειδήσεων και σε εκπομπές. Δεν μπορούν να διδαχτούν λίγο από την ταπεινότητα, το μεγαλείο ψυχής, την πνευματικότητα του Αρχιεπισκόπου; Από την αγάπη για το συνάνθρωπο που δίδαξε με λόγια και έργα ο Χριστός, τον οποίο υπηρετούν;
συναισθήματα
Αρχειοθετημένα άρθρα αυτής της κατηγορίας
Ιουνίου 4, 2008
Η αρχή έγινε! Ο Δήμαρχος Τήλου κ. Αλιφέρης τόλμησε και έκανε πράξη αυτό που δεν τολμούν χρόνια τώρα οι κυβερνήσεις της Ελλάδας φοβούμενες το πολιτικό κόστος. Οι δύο πρώτοι γάμοι ομοφύλων έγιναν χθες το πρωί. Έτσι πιστεύω πως ανοίγει μια νέα σελίδα στην ιστορία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα και ο δρόμος για θεσμοθέτηση και αναγνώριση του πολιτικού γάμου και για τους ομοφυλόφιλους.
Χθες το πρωί, όταν άκουσα το Δήμαρχο Τήλου στη ΝΕΤ να λέει για τους γάμους που τέλεσε, νόμισα ότι δεν είχα ξυπνήσει ακόμη. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Και θέλω να επισημάνω πως οι αντιδράσεις των κατοίκων ήταν πολύ μικρότερες από τις αναμενόμενες. Αυτό αποδεικνύει πως τα περί μη ανεκτικής και έτοιμης κοινωνίας, που ξέραμε ότι είναι ανυπόστατα, είναι φτηνές δικαιολογίες της πλευράς που αντιδρά ακόμη και στην ύπαρξη των ομοφυλόφιλων.
Ο Δήμαρχος έκανε το καθήκον του και ως άνθρωπος και ως θεσμικός. Είναι τώρα σειρά των πολιτικών, οι οποίοι νομοθετούν, να πράξουν το ίδιο. Να αποδείξουν ότι σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, ότι σέβονται τους πολίτες. Άλλωστε έτσι διακρίνεται ένας πολιτικός-ηγέτης από έναν πολιτικό-δημόσιο υπάλληλο: από τα ρηξικέλευθα και πρωτοποριακά μέτρα που λαμβάνει, από τους νόμους που ψηφίζει. Και ένας πολιτικός-ηγέτης πρέπει να βλέπει μπροστά από την εποχή του.
Συγχαρητήρια στους νεόνυμφους, για πολλούς λόγους, πέρα από τον προφανή.
Συγχαρητήρια στο Δήμαρχο και στους κατοίκους της Τήλου.
Καλό αγώνα και καλή δύναμη σε όλους μας από ‘δω και πέρα.
Ιανουαρίου 30, 2008
“The only real voyage of discovery
consists not in seeking new landscapes,
but in having new eyes”.
Marcel Proust
Πόσο αληθινή η παραπάνω φράση, κυρίαρχη στην καταπληκτική ταινία “Loving Annabelle”, που είδα σήμερα.
Οκτωβρίου 16, 2007
πόσο όμορφο είναι να σου κρατούν το χέρι… μα κυρίως πόσο σημαντικό είναι…
Σεπτεμβρίου 30, 2007
Πώς να ημερέψει ο νους μ’ ένα σεντόνι
Πώς να δεθεί η μεσόγειος με σκοινιά
Αγάπη που σε λέγαν…
Θέλω να γίνω τύφλα, να μην καταλαβαίνω τίποτα… αλλά ούτε αυτό δεν μπορώ να καταφέρω τώρα, κι ας πίνω κρασί…
Τουλάχιστον μπορώ να κλαίω με την ησυχία μου… είναι κι αυτός ένας τρόπος κάθαρσης…
(Και να θυμηθώ να μην ξαναστείλω μήνυμα σε πρώην μου. Εγώ προσπαθούσα να φανώ ευγενής, γιατί την προηγούμενη φορά μου τηλεφωνούσες και δε σου απαντούσα. Αλλά εσύ νόμισες πως δε σε έχω ξεπεράσει… ευσεβείς πόθοι μήπως; Μήπως έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου; Μάθε όμως πως είμαι αλλού και γουστάρω…)
Την καλησπέρα μου σ’ όλους τους ερωτευμένους που τίποτα δεν τους πάει καλά 
Σεπτεμβρίου 29, 2007
Αντέχω ακόμα, ματια μου
Αντέχω
Σε σένα ελπίζω, μάτια μου
Μόνο εσένα έχω
Αντέχω ακόμα, μάτια μου
Αντέχω
Μόνο για σένα, μάτια μου
Μόνο για σένα αντέχω
Δεν είναι τραγικό; Αντέχω για σένα που είσαι μια εικόνα μόνο, που μάλλον ξέρεις ότι σε συμπαθώ. Αλλά κι αυτό πόσο πραγματικό είναι;
Ούτε για τον εαυτό μου δεν αντέχω, ούτε εμένα δεν έχω. Τόσα χρόνια δεν το έχω καταφέρει. Πάντα κάποιος άλλος είναι πάνω από μένα, γιατί έτσι το θέλω εγώ, γιατί αυτό επέλεξα. Και δεν έχω τίποτα στα χέρια μου, ούτε καν εμένα… Αλλά πάντα βρίσκω τρόπο κι αντέχω… αυτό έχει σημασία νομίζω…
Σεπτεμβρίου 27, 2007
Ήθελα να σου πω καλημέρα… και να σε ρωτήσω πώς πέρασες χθες το βράδυ.
Όλη νύχτα ήθελα να σε σφίξω στην αγκαλιά μου… καθόσουν δίπλα μου και τρελαινόμουνα…
Σε παρατηρούσα καθώς μιλούσες, καθώς γελούσες… παρατηρούσα το πρόσωπό σου, προσπαθούσα να το αποτυπώσω για να σε σκέφτομαι μετά…
Ήθελα να σου πω ότι σε ερωτεύτηκα. Κι ας μην ξέρω πώς θα αντιδράσεις, κι ας μην ξέρω τι είσαι.
Ερωτευμένη καλημέρα, μωράκι μου
Σεπτεμβρίου 19, 2007
“Άνοιξέ μου να κρυφτώ
νύχτωσε και σ’ αγαπάω
πού να πάω
Μέσα μου μια τρικυμία
σπάει όλα τα ταμεία
ψυχραιμία
Τρέχω μες στην εθνική σου
πάνω στη διπλή γραμμή σου
ακροβατώ
Κρύψε με εσύ που ξέρεις
πάρε με και μη με φέρεις
σ’ αγαπώ“
Δε θα μπορούσα να πω τίποτα πιο γλυκό…
Σ’ εσένα, μωράκι, που δεν ξέρεις τίποτα και που τα ξέρεις όλα…
(Ειρωνία, έτσι;)
Φιλάκια και καληνύχτα
“Αχ μωράκι σαστισμένο
μέσα στο μυαλό σου ξένο
τι να πρωτοτραγουδήσεις
και ποια πόρτα να χτυπήσεις
να σου πουν για να σε πείσουν
στα μετάξια να σε ντύσουν
να φανούν λευκά δοντάκια
μες στο γέλιο σου“
Αυγούστου 26, 2007
Για άλλη μια φορά πυρκαγιές. Φέτος χάσαμε το λογαριασμό. Έχει καεί όλη η Ελλάδα και δεν ξέρω τι πήγε στραβά. Κάθε φορά είχαμε προειδοποιήσεις για υψηλή θερμοκρασία και ανέμους. Γιατί, λοιπόν, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε; Κι αν κάνω λάθος και ενδιαφέρθηκαν οι αρμόδιοι και υπήρξε κινητοποίηση, γιατί είχαμε αυτά τα αποτελέσματα; Γιατί ας μην ξεχνάμε πως σε τέτοιες περιπτώσεις κρίνουμε από το αποτέλεσμα, που φέτος ήταν το χείριστο.
Και έχω απορίες, πολλές απορίες…
Αλήθεια, αφού είχαμε το προηγούμενο των εμπρησμών στην Αττική, γιατί δεν ελήφθησαν προληπτικά μέτρα στην Πελοπόννησο;
Αλήθεια, οι πολιτικοί αρχηγοί δεν ντράπηκαν να πάνε στις καμένες περιοχές; Δεν φοβήθηκαν την οργή των συγγενών των νεκρών και των ανθρώπων που έχασαν τις περιουσίες τους μέσα σε μερικά λεπτά; Τι ακριβώς πήγαν να κάνουν; Να δείξουν το μπόι τους; Να συντονίσουν μήπως την καταστροφή;
Αλήθεια, δεν είναι ντροπή να εύχονται να μην επαναληφθούν τέτοιες στιγμές; Εκεί εξαντλούνται τα όρια των ευθυνών τους;
Αλήθεια, γιατί δεν υπήρχε σχέδιο εκκένωσης;
Αλήθεια, γιατί αρνήθηκαν τη βοήθεια εκπαιδευμένων εθελοντών;
Αλήθεια, ο κύριος που βγήκε στο Mega και είπε πως είναι ξενυχτισμένος, δεν ντράπηκε; Άλλωστε, δουλειά του δεν είναι; Εδώ κάηκαν άνθρωποι, αλλά αυτός είναι ξενυχτισμένος… Τι να σχολιάσει κανείς…
Αλήθεια, πώς κάηκαν τόσοι άνθρωποι; Γίναμε Ουγκάντα, Ζιμπάμπουε; Είμαστε ευρωπαϊκή χώρα ή τριτοκοσμική; Είμαστε πολιτισμένοι; Κι αν είμαστε, γιατί δεν υπολογίζουμε την ανθρώπινη ζωή; Μήπως στον πολιτισμό μας έπαψε να αποτελεί υπέρτατη αξία;
Αλήθεια, μετριέται ο ανθρώπινος πόνος; Υπολογίζει κανείς τον ανθρώπινο πόνο;
Αλήθεια, σε ποιον αιώνα ζούμε; Γιατί μάλλον κάτι μου έχει ξεφύγει.
Είναι σίγουρο πως πληρώνουμε την αδιαφορία χρόνων. Αυτό όμως δεν αποτελεί δικαιολογία, δε θα πρέπει καν να ακούγεται, γιατί μόνο η φετινή αδιαφορία μετράει.
Αυτή, λοιπόν, είναι η Ελλάδα του σήμερα – η Ελλάδα του πένθους. Γι’ αυτή την Ελλάδα έχουμε ευθύνη όλοι. Κι αν δεν υπάρχουν λόγια για να χαρακτηρίσει κανείς τις φρικιαστικές εικόνες που προβάλλονται στην τηλεόραση (και μοιάζουν να δημιουργήθηκαν από ένα άρρωστο μυαλό με σκοπό την ηδονή του), πάλι εμείς έχουμε ευθύνη. Αυτή είναι η Ελλάδα του 21ου αιώνα. Μπράβο μας… είμαστε άξιοι!
ΥΓ: Χθες το πρωί άκουγα ραδιόφωνο. Πολλοί ακροατές πρότειναν αποχή από τις εκλογές. Όμως αυτό δεν αποτελεί λύση ούτε για μας, ούτε για τους νεκρούς, ούτε για το περιβάλλον.
Αυγούστου 21, 2007
το ξέρεις; Το ξέρεις γιατί σου το ‘πα.
Μου λείπεις, τ’ ακούς; Γιατί δεν κάνεις κάτι;
