Στον 21ο αιώνα. Σε δημοκρατική πολιτεία.
Βλέπω πως υπάρχει διαφορετική προσέγγιση σε θέματα ελευθερίας σκέψης, έκφρασης, ενεργειών από διαφορετικές γενιές.
Ίσως η διαφορετική αυτή προσέγγιση να έγκειται στο εξής:
Εμείς δε γνωρίσαμε και δε ζήσαμε τη δικτατορία. Ζούμε σε δημοκρατία και γαλουχηθήκαμε μ’ αυτή. Γι’ αυτό λοιπόν εμείς, αν ένα βιβλίο “δε μας κάνει”, το αγνοούμε, δεν το διαβάζουμε ή το πετάμε.
Κάποιος όμως που έζησε στη δικτατορία, που γαλουχήθηκε μ’ αυτή, ένα βιβλίο που “δεν του κάνει” το καίει ή το αποσύρει. Αυτές ήταν οι πρακτικές του φασισμού, αυτές έζησε, μ’ αυτές γαλουχήθηκε. Δεν έμαθε να σέβεται το διαφορετικό. Έμαθε να το εξαφανίζει.
Και ενώ η θεματολογία των δελτίων ειδήσεων της πλειονότητας των καναλιών εξαντλείται στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ και το αν θα ασκηθεί βέτο από την Ελλάδα, υπάρχουν και άλλα “φλέγοντα ζητήματα” που απασχολούν τους δημοσιογράφους και, αναγκαστικά, κι εμάς. Άκουσα πριν λίγο για τις αντιδράσεις που προκαλεί η θέσπιση του Συμφώνου Συμβίωσης “στην Ευρώπη” (όπου Ευρώπη, βλέπε Πολωνία).
Το ότι υπάρχουν άλλες χώρες της Ευρώπης όπου το σύμφωνο συμβίωσης δεν προκαλεί καμιά αντίδραση, μάλλον δεν έχει και μεγάλη σημασία. Άλλωστε ο σκοπός του ρεπορτάζ επιτυγχάνεται με τον πομπώδη τίτλο του.
Πάλι καλά που τηρώντας τη δεοντολογία αναφέρεται (χωρίς να γράφεται) ότι στη Γερμανία δικαστήριο επιδίκασε σύνταξη χηρείας σε ομόφυλο σύζυγο, αναγνωρίζοντας την ισχύ του συμφώνου συμβίωσης!
Αυτά να τα βλέπουμε εμείς…
Βλέπω πως υπάρχει διαφορετική προσέγγιση σε θέματα ελευθερίας σκέψης, έκφρασης, ενεργειών από διαφορετικές γενιές.