Πώς να ημερέψει ο νους μ’ ένα σεντόνι
Πώς να δεθεί η μεσόγειος με σκοινιά
Αγάπη που σε λέγαν…
Θέλω να γίνω τύφλα, να μην καταλαβαίνω τίποτα… αλλά ούτε αυτό δεν μπορώ να καταφέρω τώρα, κι ας πίνω κρασί…
Τουλάχιστον μπορώ να κλαίω με την ησυχία μου… είναι κι αυτός ένας τρόπος κάθαρσης…
(Και να θυμηθώ να μην ξαναστείλω μήνυμα σε πρώην μου. Εγώ προσπαθούσα να φανώ ευγενής, γιατί την προηγούμενη φορά μου τηλεφωνούσες και δε σου απαντούσα. Αλλά εσύ νόμισες πως δε σε έχω ξεπεράσει… ευσεβείς πόθοι μήπως; Μήπως έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου; Μάθε όμως πως είμαι αλλού και γουστάρω…)
Την καλησπέρα μου σ’ όλους τους ερωτευμένους που τίποτα δεν τους πάει καλά 
Αντέχω ακόμα, ματια μου
Αντέχω
Σε σένα ελπίζω, μάτια μου
Μόνο εσένα έχω
Αντέχω ακόμα, μάτια μου
Αντέχω
Μόνο για σένα, μάτια μου
Μόνο για σένα αντέχω
Δεν είναι τραγικό; Αντέχω για σένα που είσαι μια εικόνα μόνο, που μάλλον ξέρεις ότι σε συμπαθώ. Αλλά κι αυτό πόσο πραγματικό είναι;
Ούτε για τον εαυτό μου δεν αντέχω, ούτε εμένα δεν έχω. Τόσα χρόνια δεν το έχω καταφέρει. Πάντα κάποιος άλλος είναι πάνω από μένα, γιατί έτσι το θέλω εγώ, γιατί αυτό επέλεξα. Και δεν έχω τίποτα στα χέρια μου, ούτε καν εμένα… Αλλά πάντα βρίσκω τρόπο κι αντέχω… αυτό έχει σημασία νομίζω…
Ήθελα να σου πω καλημέρα… και να σε ρωτήσω πώς πέρασες χθες το βράδυ.
Όλη νύχτα ήθελα να σε σφίξω στην αγκαλιά μου… καθόσουν δίπλα μου και τρελαινόμουνα…
Σε παρατηρούσα καθώς μιλούσες, καθώς γελούσες… παρατηρούσα το πρόσωπό σου, προσπαθούσα να το αποτυπώσω για να σε σκέφτομαι μετά…
Ήθελα να σου πω ότι σε ερωτεύτηκα. Κι ας μην ξέρω πώς θα αντιδράσεις, κι ας μην ξέρω τι είσαι.
Ερωτευμένη καλημέρα, μωράκι μου
“Άνοιξέ μου να κρυφτώ
νύχτωσε και σ’ αγαπάω
πού να πάω
Μέσα μου μια τρικυμία
σπάει όλα τα ταμεία
ψυχραιμία
Τρέχω μες στην εθνική σου
πάνω στη διπλή γραμμή σου
ακροβατώ
Κρύψε με εσύ που ξέρεις
πάρε με και μη με φέρεις
σ’ αγαπώ“
Δε θα μπορούσα να πω τίποτα πιο γλυκό…
Σ’ εσένα, μωράκι, που δεν ξέρεις τίποτα και που τα ξέρεις όλα…
(Ειρωνία, έτσι;)
Φιλάκια και καληνύχτα
“Αχ μωράκι σαστισμένο
μέσα στο μυαλό σου ξένο
τι να πρωτοτραγουδήσεις
και ποια πόρτα να χτυπήσεις
να σου πουν για να σε πείσουν
στα μετάξια να σε ντύσουν
να φανούν λευκά δοντάκια
μες στο γέλιο σου“
Αφού τελείωσε το πανηγύρι των εκλογών και αποδείξαμε για άλλη μια φορά ότι είμαστε για τα πανηγύρια, μπορούμε να επιστρέψουμε στην καθημερινότητά μας χαλαροί και περήφανοι βεβαίως βεβαίως…
