Δεν ξέρω αν κανείς αισθάνεται εθνική υπερηφάνεια αυτές τις μέρες. Εγώ αισθάνομαι ντροπή. Η αίσθησή μου είναι ότι στην Ελλάδα κάνουν κουμάντο λαμόγια, ανάξιοι και άχρηστοι. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην κυβέρνηση, αλλά σε όλους. Άνθρωποι που για μια ψήφο είναι ικανοί να ξεπουλήσουν την ίδια τους τη μάνα. Άνθρωποι που για μερικές ψήφους έχουν κάνει τα χίλια μύρια ρουσφέτια, με αποτέλεσμα οι άξιοι, οι ειδικοί να είναι εκτός συστήματος και να καθορίζουν τη ζωή μας αμόρφωτοι, απαίδευτοι, άχρηστοι και ανίκανοι. Κι αν βγεις να πεις μια κουβέντα, να κάνεις κριτική σε κάποιον βολεμένο, σε απομονώνουν, γίνεσαι γραφικός, καταντάς ο τρελός του χωριού. Αυτό συμβαίνει γιατί η προσπάθειά τους να ακρωτηριάσουν το μυαλό μας για να δεχόμαστε τα πάντα ως φυσιολογικά, για να μην αρθρώνουμε λόγο, για να μη σκεφτόμαστε, έχει σε μεγάλο βαθμό πετύχει. Γι’ αυτό και δεν είναι τυχαίο πως κυριαρχεί η ηθική των ρύπων και οτιδήποτε έξω από αυτή είναι τουλάχιστον κατακριτέο και καταδικαστέο.
Υπάρχουν ειδικοί επιστήμονες που με μελέτες και στατιστικά μοντέλα, λαμβάνοντας υπόψη φυσικά και τα καιρικά φαινόμενα, μπορούν να προβλέψουν με μεγάλη ακρίβεια σε ποια περιοχή είναι πιθανό να ξεσπάσει φωτιά, να εντοπίσουν με κατάλληλα όργανα μια πυρκαγιά κλπ. Έχουμε τέτοιους και στην Ελλάδα, αλλά στη θέση που θα έπρεπε να έχουν είναι βολεμένος κάποιος άλλος, κάποιος “κολλητός”.
Μιλώντας μ’ ένα φίλο χαρακτήρισα την κατάσταση μπουρδέλο. Με αποστόμωσε λέγοντάς μου ότι στο μπουρδέλο υπάρχει μια τάξη, γιατί η τσατσά βάζει τα πράγματα σε μια σειρά.
Για άλλη μια φορά πυρκαγιές. Φέτος χάσαμε το λογαριασμό. Έχει καεί όλη η Ελλάδα και δεν ξέρω τι πήγε στραβά. Κάθε φορά είχαμε προειδοποιήσεις για υψηλή θερμοκρασία και ανέμους. Γιατί, λοιπόν, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε; Κι αν κάνω λάθος και ενδιαφέρθηκαν οι αρμόδιοι και υπήρξε κινητοποίηση, γιατί είχαμε αυτά τα αποτελέσματα; Γιατί ας μην ξεχνάμε πως σε τέτοιες περιπτώσεις κρίνουμε από το αποτέλεσμα, που φέτος ήταν το χείριστο.
Και έχω απορίες, πολλές απορίες…
Αλήθεια, αφού είχαμε το προηγούμενο των εμπρησμών στην Αττική, γιατί δεν ελήφθησαν προληπτικά μέτρα στην Πελοπόννησο;
Αλήθεια, οι πολιτικοί αρχηγοί δεν ντράπηκαν να πάνε στις καμένες περιοχές; Δεν φοβήθηκαν την οργή των συγγενών των νεκρών και των ανθρώπων που έχασαν τις περιουσίες τους μέσα σε μερικά λεπτά; Τι ακριβώς πήγαν να κάνουν; Να δείξουν το μπόι τους; Να συντονίσουν μήπως την καταστροφή;
Αλήθεια, δεν είναι ντροπή να εύχονται να μην επαναληφθούν τέτοιες στιγμές; Εκεί εξαντλούνται τα όρια των ευθυνών τους;
Αλήθεια, γιατί δεν υπήρχε σχέδιο εκκένωσης;
Αλήθεια, γιατί αρνήθηκαν τη βοήθεια εκπαιδευμένων εθελοντών;
Αλήθεια, ο κύριος που βγήκε στο Mega και είπε πως είναι ξενυχτισμένος, δεν ντράπηκε; Άλλωστε, δουλειά του δεν είναι; Εδώ κάηκαν άνθρωποι, αλλά αυτός είναι ξενυχτισμένος… Τι να σχολιάσει κανείς…
Αλήθεια, πώς κάηκαν τόσοι άνθρωποι; Γίναμε Ουγκάντα, Ζιμπάμπουε; Είμαστε ευρωπαϊκή χώρα ή τριτοκοσμική; Είμαστε πολιτισμένοι; Κι αν είμαστε, γιατί δεν υπολογίζουμε την ανθρώπινη ζωή; Μήπως στον πολιτισμό μας έπαψε να αποτελεί υπέρτατη αξία;
Αλήθεια, μετριέται ο ανθρώπινος πόνος; Υπολογίζει κανείς τον ανθρώπινο πόνο;
Αλήθεια, σε ποιον αιώνα ζούμε; Γιατί μάλλον κάτι μου έχει ξεφύγει.
Είναι σίγουρο πως πληρώνουμε την αδιαφορία χρόνων. Αυτό όμως δεν αποτελεί δικαιολογία, δε θα πρέπει καν να ακούγεται, γιατί μόνο η φετινή αδιαφορία μετράει.
Αυτή, λοιπόν, είναι η Ελλάδα του σήμερα – η Ελλάδα του πένθους. Γι’ αυτή την Ελλάδα έχουμε ευθύνη όλοι. Κι αν δεν υπάρχουν λόγια για να χαρακτηρίσει κανείς τις φρικιαστικές εικόνες που προβάλλονται στην τηλεόραση (και μοιάζουν να δημιουργήθηκαν από ένα άρρωστο μυαλό με σκοπό την ηδονή του), πάλι εμείς έχουμε ευθύνη. Αυτή είναι η Ελλάδα του 21ου αιώνα. Μπράβο μας… είμαστε άξιοι!
ΥΓ: Χθες το πρωί άκουγα ραδιόφωνο. Πολλοί ακροατές πρότειναν αποχή από τις εκλογές. Όμως αυτό δεν αποτελεί λύση ούτε για μας, ούτε για τους νεκρούς, ούτε για το περιβάλλον.
το ξέρεις; Το ξέρεις γιατί σου το ‘πα.
Μου λείπεις, τ’ ακούς; Γιατί δεν κάνεις κάτι;
Ωραία η μοναξιά, δε λέω. Πάντα μ’ άρεσε. Ωραία να κάθεσαι σπίτι μόνος σου είτε γιατί δε θέλεις να δεις αυτούς που μπορείς, είτε γιατί δεν μπορείς να δεις αυτούς που θέλεις. Τι γίνεται όμως με τις σκέψεις που έρχονται κάποια στιγμή στο μυαλό σου, όσο κι αν τις αποφεύγεις; Τι γίνεται όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τον ίδιο σου τον εαυτό; Πώς μπορείς να ξεφύγεις; Μπορείς άραγε; Και πόσο κάτω μπορείς ή πρέπει να πέσεις, ώστε να έρθει μετά η λύτρωση και η κάθαρση; Θα δούμε…
Είναι τόσο περίεργο. Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει. Είναι πάνω από δέκα μέρες που δεν είχα νέα σου. Όλα μου φταίγανε και συνεχίζουν μάλλον να μου φταίνε. Είναι και η κούραση της δουλειάς και δεν ξέρω τι άλλο. Όμως μέσα στη μαυρίλα και στα νεύρα, έφτασε μια σου λέξη να δώσει ξανά χαρά στη ζωή μου, ένα σου μήνυμα κι ένα “φιλιά” στο τέλος.
Τι μου συμβαίνει; Πώς έφτασα να εξαρτώμαι τόσο από σένα; Το ξέρεις ότι έχω κολλήσει μαζί σου, όπως είχες κολλήσει κι εσύ. Σου το είχα πει καθαρά και σου το δείχνω σε κάθε ευκαιρία όταν μιλάμε. Νόμιζα πως τόσες μέρες που δεν είχαμε επικοινωνία θα είχα ξεκολλήσει, πως θα επανέρχονταν όλα στις “πραγματικές τους διαστάσεις”. Κι όμως… αποδεικνύεται πως αυτές είναι μάλλον οι πραγματικές διαστάσεις.
Τι έχει γίνει; Σ’ ερωτεύτηκα; Όλα αυτά που αισθάνομαι αυτό δείχνουν. Όμως πώς είναι αυτό δυνατό; Σε ξέρω μόνο από μια φωτογραφία σου. Δε σε έχω δει ποτέ από κοντά. Κι όμως. Έχω ερωτευτεί τον τρόπο που μιλάς, το μυαλό σου, το χιούμορ σου, τη φωνή σου, το χαρακτήρα σου… έχω ερωτευτεί εσένα. Κι αυτό είναι ό,τι πιο δυνατό μπορεί να υπάρξει ανάμεσα σε δυο ανθρώπους. Πιο δυνατό από ό,τι αν σ’ έβλεπα κι ερωτευόμουν την εικόνα σου. Και δε με νοιάζει αν είναι τρελό ή ασυνήθιστο ή παράξενο ή παράλογο. Ίσως να μοιάζει με παραμύθι, αλλά είναι η δική μου αλήθεια, η δική μου πραγματικότητα…
Η πραγματικότητα είμαι εγώ και η πραγματικότητα είσαι εσύ.
Έχουμε τρελαθεί τελείως; Πρώτα κάνουμε τις μαλακίες μας και μετά τρέχουμε σε βουλευτές, υποψήφιους βουλευτές, πολιτευτές, διάφορους θεσμικούς να τις διορθώσουν. Μα είναι δυνατόν να παραβείς ένα νόμο, να υποστείς τις συνέπειες-καταδίκη και κατόπιν με την παρέμβαση κάποιου να τη βγάλεις καθαρή; Άντε γεια. Σε ποιον νομίζεις ότι απευθύνεσαι; Στο Θεό τον ίδιο;
Αλλά με κάτι τέτοιους ανεγκέφαλους βρίσκουν πάτημα οι πολιτικοί και μας συμπεριφέρονται σαν να είμαστε ιθαγενείς και μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μούτρα μας. Και με κάτι τέτοιους θα παραμείνουμε τριτοκοσμική χώρα.
