ANTE GEIA

Βαρέθηκα τις επιφανειακές σχέσεις
Βαρέθηκα να με παίρνεις τηλέφωνο για να ζητήσεις κάτι χωρίς να ρωτάς τα τυπικά, τι κάνω, πώς περνάω… έτσι για τα μάτια του κόσμου
Βαρέθηκα να μου ζητάς τη γνώμη μου και να μην κάνεις τίποτα από όσα σου λέω
Βαρέθηκα να με ρωτάς τι κάνω και στα πρώτα 10 δευτερόλεπτα που μιλάω να με διακόπτεις για να μου ξαναπείς για σένα
Βαρέθηκα να σε βλέπω να νομίζεις πως μόνο εσύ έχεις προβλήματα
Βαρέθηκα να σε ακούω να θεωρείς τις μαλακίες σου προβλήματα
Βαρέθηκα να λες και να ξαναλές για τα ίδια “προβλήματα”
Βαρέθηκα να σε βλέπω να θεωρείς πως όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω σου – υπάρχουμε κι εμείς, ξέρεις
Βαρέθηκα να προσπαθείς να κρύψεις τα κόμπλεξ σου – όλοι έχουμε, δεν είναι κακό
Βαρέθηκα την παρουσία σου
Βαρέθηκα κι εμένα που σε ανέχομαι
Βαρέθηκα ρε πούστη

Κι εκεί που θεωρείς πως έχεις πιάσει πάτο και είσαι μες στη μαυρίλα, το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον σου για να σου αποδείξει το λανθασμένο των πεποιθήσεών σου. Τότε διαπιστώνεις πως υπάρχει κι άλλο βάθος, πως υπάρχει κι άλλος πάτος να κατακτήσεις και ένας καινούριος γοητευτικός στόχος προβάλλει μπροστά σου. Θα αντισταθείς ή θα ενδώσεις;

Μ’ αρέσουν τα παραμύθια. Πάντα μ’ άρεσαν, από τα μικράτα μου. Μ’ αρέσει να τα διαβάζω, να τα βλέπω στο σινεμά, να χάνομαι στον κόσμο τους, να τα ζω όσο διαρκούν.
Ένα παραμύθι είναι κι αυτό που ζούμε τώρα, που ξεκίνησε πολύ όμορφα. Το ξέρεις καλά, όπως κι εγώ. Και θέλω να κάνω το παραμύθι μας πραγματικότητα. Εγώ προσπαθώ, υπομονετικά σε περιμένω, θέλω να σου δώσω την αγάπη μου, να σε ταξιδέψω, να σου χαρίσω τον κόσμο μου, να ομορφύνω τον κόσμο σου, να κάνω τη ζωή σου πολύχρωμη. Εσύ όμως δε μ’ αφήνεις. Άφησέ με, μωρό μου, μη διστάζεις.
Αυτό σου το αφιερώνω:

Αχ, αγάπη μου, αγάπη
διαμαντάκι μες στη στάχτη
και νησάκι που ‘χει φάρο
ένα μεθυσμένο γλάρο
γύρω σου που φτερουγίζει
τ’ όνομά σου συλλαβίζει
σημαδεύει τη ματιά σου
και αφήνεται.

Βρήκα σήμερα κάποια ποιήματα που μου έγραφες όταν είχαμε ερωτευθεί. Βρήκα και 2-3 φωτογραφίες μας, τις μόνες που είχαμε βγει μαζί. Τότε αγαπιόμασταν. Τώρα με το ζόρι μιλάμε, κι αυτό εξαιτίας της δικής σου επιμονής. Τελικά τι είναι η αγάπη; Τελειώνει όπως όλα τα πράγματα; Αλλάζει μορφή με την πάροδο των χρόνων; Είναι μια συνήθεια; Είναι ένα πείσμα; Είναι ένα παιχνίδι των ενστίκτων μας; Ίσως να ‘ναι όλα αυτά μαζί ή και τίποτα από αυτά. Και κάτι ακόμη: την κατευθύνουμε ή μας κατευθύνει; Δεν ξέρω… Τουλάχιστον όμως τη ζήσαμε.

Καλά τι έχουνε πάθει όλοι και βγήκανε να κάνουνε τις δουλειές τους δευτεριάτικα και με καύσωνα; Είναι τρελοί; Κι αν είναι, εμείς τι τους φταίμε; Που ούτε έναν καφέ δεν προλάβαμε να πιούμε σαν άνθρωποι; Και ήρθανε και στο γραφείο πριν από μας; Όλη νύχτα εμάς βλέπανε στον ύπνο τους; Σιχτίρ πρωί πρωί με τους τρελούς

- Παρακαλώ

- Καλημέρα

- Καλημέρα

- Θα ήθελα τον κ. ….

- Από πού τηλεφωνείτε;

- Από ‘δω

ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ. Ρε φίλε, λες να με ενδιαφέρει η περιοχή από την οποία τηλεφωνείς ή η διεύθυνσή σου;;;

Εντάξει, είναι καλοκαίρι και οι περισσότεροι βρίσκονται στις παραλίες. Αλλά υπάρχει και κόσμος που για διάφορους λόγους μένει στο σπίτι και βλέπει τηλεόραση. Δηλαδή πρέπει να βλέπουμε σε επανάληψη όλες τις σειρές της τελευταίας 15ετίας; Δε γίνεται να βλέπουμε κάτι καινούριο ή έστω επαναλήψεις από φετινές, περσινές ή προπέρσινες σειρές; Και ποιος νους είναι αυτός που αποφασίζει την προβολή επεισοδίων με εορτασμό των Χριστουγέννων και ηθοποιούς που φορούν παλτά, ενώ έξω έχουμε 35 βαθμούς;;; Έλεος πια… Εκτός κι αν γίνονται όλα σκόπιμα και βάσει σχεδίου, προκειμένου να συγχυστούμε και να κλείσουμε την TV ή να δροσιστούμε βλέποντας αυτές τις εικόνες και να κλείσουμε τα κλιματιστικά, συμβάλλοντας μ’ αυτό τον τρόπο στην εξοικονόμηση ενέργειας. Μωρέ λες;;;

- Καλά, εσύ δεν πήγες θάλασσα; (με βλέμμα υποτιμητικό, ακολουθούμενο από ολόσωμο σκανάρισμα)

-  Όχι, δεν πρόλαβα ακόμα να πάω.

- Μμμμμ (με έντονα αποδοκιμαστικό ύφος)

Ποιος θα το περίμενε να απολογούμαι επειδή οι μέχρι στιγμής υποχρεώσεις μου με εμπόδισαν να πάω στη θάλασσα. Τώρα αν αρχίσω να βρίζω και να κάνω λόγο για ξιπασιές, νεοπλουτισμούς και τα τοιαύτα εγώ θα φταίω; Άντε γιατί α…

Δεν ξέρω τι έπαθα κυριακάτικα και είπα να συμμαζέψω. Προσπαθώντας να βάλω σε τάξη τα χαρτιά, τα αποκόμματα, τα βιβλία, τα περιοδικά και όλα όσα δημιουργούν μια εικόνα χάους στο δωμάτιό μου, έπεσα πάνω σε μία Πρόσκληση για κάποια εκδήλωση που θα γινόταν ούτε θυμάμαι πόσα χρόνια πριν. Ο λόγος που την έχω κρατήσει είναι αυτοί οι στίχοι:

“Μερικές φορές γυμνοί,

μερικές φορές τρελοί,

πότε λόγιοι,

πότε ανόητοι,

έτσι εμφανίζονται επάνω στη γη

οι ελεύθεροι άνθρωποι

Ινδικός στίχος”

(Ταξιδεύω τώρα… το συμμάζεμα μπορεί να περιμένει… Άντε γεια)

Εδώ και καιρό με προβληματίζουν διάφορα πράγματα. Τα σκέφτομαι, τα ζυγίζω, πολλές φορές κάνω ότι δεν υπάρχουν και άλλες φορές τα βλέπω να ορθώνονται σαν ένα ανυπέρβλητο τείχος μπροστά μου.

Από την άλλη, πολύ συχνά προκύπτουν θέματα που θέλω να τα μοιραστώ με κάποιον, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει κανείς εκείνη τη στιγμή, όταν θέλω να μιλήσω εγώ.

Όλα αυτά κάποιες φορές θέλω να τα σημειώνω κάπου για να φεύγουν από πάνω μου – είναι ένας τρόπος κάθαρσης κι αυτός.

Τώρα όμως που υπέκυψα στον πειρασμό δε μου έρχεται τίποτα, σαν να έχουν εξαφανιστεί όλα από το μυαλό μου! Μήπως είναι θέμα ηλικίας;;; Ποιος ξέρει… Οπότε είναι καλό να σημειώνω, για να τα θυμάμαι κιόλας.