Οι πολίτες στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα σήμερα μπορούν, μεταξύ άλλων, να αναγνωριστούν οι εξής κατηγορίες πολιτών:
Α) με βάση των αριθμό των τέκνων:

• πολύτεκνοι
• τρίτεκνοι
• όλοι οι υπόλοιποι

Β) με βάση το γάμο:

• οικογενειάρχες με παιδιά
• οικογενειάρχες χωρίς παιδιά
• όλοι οι υπόλοιποι

 

Αυτοί που ανήκουν στην κατηγορία “όλοι οι υπόλοιποι” δεν έχουν ίσα δικαιώματα με τις άλλες κατηγορίες, ή καλύτερα, έχουν όσα δικαιώματα περισσέψουν από τις άλλες κατηγορίες, που τις περισσότερες φορές κατ’ ευφημισμό και μόνο αναφέρονται ως δικαιώματα.
Έχουν όμως υποχρεώσεις προς την πολιτεία, όχι μόνο ίσες, αλλά κατά περίσταση περισσότερες από τις άλλες κατηγορίες. Θα έλεγε κανείς πως οι υποχρεώσεις τους είναι αντιστρόφως ανάλογες των δικαιωμάτων τους.

Κοινώς αυτοί πληρώνουν τα γα***ια των άλλων!

 

Ειδήσεις? Όχι ευχαριστώ

Σταμάτησα να βλέπω ειδήσεις και βρήκα την ηρεμία μου και τη χαρά μου!!!

 

Ευτράπελα

Για την απόδραση από τον Κορυδαλλό με ελικόπτερο:

• φταίνε οι εξωτερικοί φρουροί
• φταίνε οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι
• φταίει ο πιλότος
• φταίνε και οι δύο που αποδράσανε (έπρεπε να μείνουν στη φυλακή, αφού ε ίχαν όλα τα κομφόρ)
• α, ξέχασα. Φταίνε και τα καρτοκινητά! Γι’ αυτό και θα αλλάξει και το καθ εστώς χρήσης τους!

Οι μόνοι που δε φταίνε είναι ο αρμόδιος υπουργός και η κυβέρνηση, που δε λάβανε τα απαραίτητα μέτρα μετά την πρώτη απόδραση με ελικόπτερο, ώστε να αποτρέψουν την επανάληψή της.

Και κάτι τελευταίο. Φταίμε κι εμείς που τους δώσαμε το δικαίωμα να θεωρούν πως απευθύνονται σε ιθαγενείς…

 

Ταξί: η δήλωση!!!

“Ο πολιτικός δεν είναι ταξί να κόβει χιλιόμετρα”!!!

Τάδε έφη συμπαθής, κατά τα άλλα, πολιτικός σήμερα το πρωί στη ΝΕΤ, όταν συνάδελφός του άλλου κόμματος ανέφερε τις περιοδείες που έχουν γίνει από την ίδια και το κόμμα της σε περιοχές της Ελλάδας.
Αυτό όμως που δεν ακούστηκε είναι το τι τελικά είναι ο πολιτικός, αφού “δεν είναι ταξί να κόβει χιλιόμετρα”, και αν πρέπει να συναντιέται και να μιλάει με τον κόσμο που τον ψήφισε.

 

ΟΑ… οεεέ οέ οέ οεεέ

Μόνο κ**ο δε στήνει η κυβέρνηση, μέσω του αρμόδιου υπουργού, στους εργαζόμενους της Ολυμπιακής. Με προτάσεις τόσο ευνοϊκές, που καταλήγουν να είναι σκανδαλώδεις, προκλητικές και στα πλαίσια της φαντασίας για όλους τους υπόλοιπους εργαζομένους του δημόσιου τομέα. Για τον ιδιωτικό και τη λεγόμενη “γενιά των 700 ευρώ” δε λέω τίποτα, επειδή θα πρόκειται για σύγκριση μεταξύ ανομοίων. Γιατί τέτοιες προτάσεις, τέτοιους όρους οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα ούτε στα όνειρά δεν τολμούν να δουν. Αλήθεια, δε φοβούνται τις αντιδράσεις και την οργή των ανέργων, είτε παίρνουν είτε όχι το ταμείο ανεργίας (που ναι, ξέρουμε ότι αύξησε η κυβέρνηση της ΝΔ);

Για άλλη μια φορά, βοήθειά μας…

 

Μετάλλια!

Αν ο Πρωθυπουργός χρειάζεται “μετάλλιο για την υπομονή του”, όπως του είπε ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, τότε εμείς με την συγκεκριμένη κυβέρνηση αλλά και την εν γένει πολιτική κατάσταση στη χώρα μας, τι χρειαζόμαστε? Μήπως ένα τεράστιο κύπελλο, από αυτά που δίνουν στο ποδόσφαιρο, για να πνίξουμε τον πόνο μας;

 

Έλεος!

Έλεος πια με τους λόγους μίσους που ακούγονται τις τελευταίες ημέρες από την πλειοψηφία των ιερέων που εμφανίζονται στα παράθυρα ειδήσεων και σε εκπομπές. Δεν μπορούν να διδαχτούν λίγο από την ταπεινότητα, το μεγαλείο ψυχής, την πνευματικότητα του Αρχιεπισκόπου; Από την αγάπη για το συνάνθρωπο που δίδαξε με λόγια και έργα ο Χριστός, τον οποίο υπηρετούν;

 

Να μη χωρίσεις

“Να μη χωρίσεις για χάρη των παιδιών”. Το έχω ακούσει πάρα πολλές φορές και πάντα αντιδρούσα, γιατί νομίζω πως μόνο κάποιος που δεν ξέρει πώς λειτουργεί η παιδική ψυχολογία θα μπορούσε να το πει. Αλλά δεν το είχα συνδέσει ποτέ με την εκκλησία. Γι’ αυτό και άκουσα με μεγάλη έκπληξη ότι η εκκλησία ήταν αυτή που δε δεχόταν και είχε ενοχοποιήσει τα διαζύγια τα προηγούμενα χρόνια, με αποτέλεσμα το ίδιο να πράττει και η κοινωνία. Ο λόγος; Να μην πάρουν διαζύγιο δυο άνθρωποι, μήπως και τα βρουν τελικά, για το καλό των παιδιών!!! Αυτό είπε ένας ιερέας σε δελτίο ειδήσεων σήμερα.

Αλήθεια, πόσοι άνθρωποι, πόσα “ζευγάρια”, πόσα παιδιά έχουν υποφέρει εξαιτίας αυτής της αντίληψης;

Αλήθεια, πόσες ιδέες υπάρχουν μέσα μας και τις αναπαράγουμε χωρίς να έχουμε αναρωτηθεί ποτέ για την ορθότητά τους, χωρίς να ξέρουμε πώς μας εντυπώθηκαν, χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι μας κάνουν δυστυχισμένους;

 

Επιτέλους!

Η αρχή έγινε! Ο Δήμαρχος Τήλου κ. Αλιφέρης τόλμησε και έκανε πράξη αυτό που δεν τολμούν χρόνια τώρα οι κυβερνήσεις της Ελλάδας φοβούμενες το πολιτικό κόστος. Οι δύο πρώτοι γάμοι ομοφύλων έγιναν χθες το πρωί. Έτσι πιστεύω πως ανοίγει μια νέα σελίδα στην ιστορία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα και ο δρόμος για θεσμοθέτηση και αναγνώριση του πολιτικού γάμου και για τους ομοφυλόφιλους.

Χθες το πρωί, όταν άκουσα το Δήμαρχο Τήλου στη ΝΕΤ να λέει για τους γάμους που τέλεσε, νόμισα ότι δεν είχα ξυπνήσει ακόμη. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Και θέλω να επισημάνω πως οι αντιδράσεις των κατοίκων ήταν πολύ μικρότερες από τις αναμενόμενες. Αυτό αποδεικνύει πως τα περί μη ανεκτικής και έτοιμης κοινωνίας, που ξέραμε ότι είναι ανυπόστατα, είναι φτηνές δικαιολογίες της πλευράς που αντιδρά ακόμη και στην ύπαρξη των ομοφυλόφιλων.

Ο Δήμαρχος έκανε το καθήκον του και ως άνθρωπος και ως θεσμικός. Είναι τώρα σειρά των πολιτικών, οι οποίοι νομοθετούν, να πράξουν το ίδιο. Να αποδείξουν ότι σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, ότι σέβονται τους πολίτες. Άλλωστε έτσι διακρίνεται ένας πολιτικός-ηγέτης από έναν πολιτικό-δημόσιο υπάλληλο: από τα ρηξικέλευθα και πρωτοποριακά μέτρα που λαμβάνει, από τους νόμους που ψηφίζει. Και ένας πολιτικός-ηγέτης πρέπει να βλέπει μπροστά από την εποχή του.

Συγχαρητήρια στους νεόνυμφους, για πολλούς λόγους, πέρα από τον προφανή.

Συγχαρητήρια στο Δήμαρχο και στους κατοίκους της Τήλου.

Καλό αγώνα και καλή δύναμη σε όλους μας από ‘δω και πέρα.

 

Κι άλλη απόσυρση βιβλίου!

Στον 21ο αιώνα. Σε δημοκρατική πολιτεία.

Βλέπω πως υπάρχει διαφορετική προσέγγιση σε θέματα ελευθερίας σκέψης, έκφρασης, ενεργειών από διαφορετικές γενιές.

Ίσως η διαφορετική αυτή προσέγγιση να έγκειται στο εξής:

Εμείς δε γνωρίσαμε και δε ζήσαμε τη δικτατορία. Ζούμε σε δημοκρατία και γαλουχηθήκαμε μ’ αυτή. Γι’ αυτό λοιπόν εμείς, αν ένα βιβλίο “δε μας κάνει”, το αγνοούμε, δεν το διαβάζουμε ή το πετάμε.

Κάποιος όμως που έζησε στη δικτατορία, που γαλουχήθηκε μ’ αυτή, ένα βιβλίο που “δεν του κάνει” το καίει ή το αποσύρει. Αυτές ήταν οι πρακτικές του φασισμού, αυτές έζησε, μ’ αυτές γαλουχήθηκε. Δεν έμαθε να σέβεται το διαφορετικό. Έμαθε να το εξαφανίζει.